สก- คือ

• ๑
  สะกะ-
  ว. ของตน. (ป.; ส. สฺวก).

• ส:     ๑ พยัญชนะตัวที่ ๔๐ เป็นพวกอักษรสูง ใช้ได้ทั้งเป็นพยัญชนะตัวต้นและตัวสะกดในแม่กดในคำที่มาจากภาษาบาลีและสันสกฤตเป็นต้น เช่น สวย สงสาร สวิตช์ รส
• สก:     สะกะ- ว. ของตน. ( ป. ; ส. สฺวก). ๒ น. ผม. ( ข. สก่). ๓ ( โบ ) ก. สะเด็ดน้ำ เช่น เอาข้าวที่ซาวน้ำแล้วใส่ในตะแกรงเพื่อให้น้ำแห้ง
• ก:     พยัญชนะตัวต้น เป็นพวกอักษรกลาง ใช้เป็นตัวสะกดในแม่กก.

คำอื่น ๆ

1. "ส.ส." คือ
2. "ส.ส.หญิง" คือ
3. "ส.ห." คือ
4. "ส.อ." คือ
5. "สก" คือ
6. "สกฏ" คือ
7. "สกฏ-" คือ
8. "สกฏภาระ" คือ
9. "สกฏะ" คือ
10. "ส.อ." คือ
11. "สก" คือ
12. "สกฏ" คือ
13. "สกฏ-" คือ