เข้าสู่ระบบ สมัครสมาชิก

การไม่มีผลบังคับ คือ

การออกเสียง:
"การไม่มีผลบังคับ" การใช้"การไม่มีผลบังคับ" อังกฤษ
ความหมายมือถือ
  • การเป็นโมฆะ
  • กา     ๑ น. ชื่อนกชนิด Corvus macrorhynchos ในวงศ์ Corvidae ตัวดำ ร้องกา ๆ, อีกา ก็เรียก; ชื่อดาวฤกษ์ธนิษฐา เช่น แม้นดาวกามาใกล้ในมนุษย์. ( อภัย ).
  • การ     ๑ น. งาน, สิ่งหรือเรื่องที่ทำ, มักใช้เข้าคู่กับคำ งาน เช่น การงาน เป็นการเป็นงาน ได้การได้งาน, ถ้าอยู่หน้านาม หมายความว่า เรื่อง, ธุระ, หน้าที่,
  • ไม่     ว. มิ, คำปฏิเสธความหมายของคำที่อยู่ถัดไป เช่น ไม่กิน ไม่ดี, ถ้าอยู่ท้ายคำ ต้องมีคำ หา อยู่หน้า เช่น หากินไม่.
  • ไม่มี     v. ไม่ปรากฏอยู่ คำตรงข้าม: มี ตัวอย่างการใช้: ภายในห้องไม่มีใครอยู่เลยแม้แต่คนเดียว
  • ไม่มีผล     v. ไม่มีอิทธิพลหรือไม่มีความผูกพันต่อสิ่งอื่น , ชื่อพ้อง: ไม่เป็นผล ตัวอย่างการใช้:
  • ไม่มีผลบังคับ     โมฆะ
  • มี     ว. รวย เช่น เขาเป็นคนมี ไม่ใช่คนจน, ไม่เปล่า, ไม่ว่าง, เช่น ในหม้อมีข้าว ในห้องน้ำมีคน. ก. ถือเป็นเจ้าของ, อยู่ในครอบครอง, เช่น มีเงิน มีลูก,
  • มีผล     พัฒนา ได้ผล ที่เกิดผล ยังผล ส่งผล มีอิทธิพล มีผลกระทบ ส่งผลกระทบ ส่งผลลัพธ์ ชอบด้วยกฎหมาย ฟังขึ้น มีมูล มีหลักฐาน เป็นทางการ ให้ผลที่ต้องการ
  • มีผลบังคับ     v. มีอำนาจสั่งให้จำต้องปฏิบัติ ตัวอย่างการใช้: กฎหมายจราจรที่ออกมาใหม่มีผลบังคับให้ประชานชนปฏิบัติตามในต้นปีหน้า
  • ผล     น. ลูกไม้ เช่น ผลมะม่วง ผลมะปราง; สิ่งที่เกิดจากการกระทำ เช่น ผลแห่งการทำดี ผลแห่งการทำชั่ว; ประโยชน์ที่ได้รับ เช่น ทำนาได้ผล เรียนได้ผล;
  • ผลบังคับ     n. ผลที่ก่อให้เกิดข้อผูกมัดอย่างใดอย่างหนึ่ง ตัวอย่างการใช้:
  • ลบ     ก. ทำให้หายไปด้วยอาการเช็ดหรือถู, ทำให้หายไป เช่น น้ำลบฝั่ง; หักออก, ชักออก, (ใช้แก่วิธีเลข). ว. ที่เป็นไปในทางร้าย ทางไม่ดี หรือทางทำลาย เช่น
  • บัง     ๑ ก. กัน กั้น หรือปิดไม่ให้เห็น ไม่ให้ผ่าน ไม่ให้โดน เช่น บังแดด บังฝน บังลม ยืนบัง. ๒ คำพยางค์หน้า เมื่ออยู่หน้าพยัญชนะ ก วรรค เช่น บังเกิด
  • บังคับ     น. ( โบ ) การว่ากล่าวปกครอง, อำนาจศาลสมัยมีสภาพนอกอาณาเขต, เช่น คนในบังคับอังกฤษ; กฎเกณฑ์ของการประพันธ์ที่บัญญัติใช้ในฉันทลักษณ์ เช่น บังคับครุลหุ
  • คับ     ว. มีขนาดไม่พอดีกัน ทำให้แน่น ตึง หรือ ฝืด สวมหรือใส่ได้โดยยาก เช่น เสื้อคับ หมวกคับ แหวนคับ, ตรงข้ามกับ หลวม. ก. มีลักษณะหรือปริมาณเกินพอดี