ส.ต. คือ

• สิบตรี
  สตางค์

• ส.     เป็นคำสรรพนาม
• ต.     ใต้ ทิศใต้ ตําบล
• สัต    ๑ สัด, สัดตะ- ว. ดี, งาม; น่านับถือ. (ส.). ๒ สัด, สัดตะ- ว. เจ็ด. (ป. สตฺต; ส. สปฺต).
• สัต-    ๑ สัด, สัดตะ- ว. ดี, งาม; น่านับถือ. (ส.). ๒ สัด, สัดตะ- ว. เจ็ด. (ป. สตฺต; ส. สปฺต).
• สิต    -ตะ- ว. ขาว. (ป., ส.).
• สิต-    -ตะ- ว. ขาว. (ป., ส.).
• สีต    -ตะ- ว. เย็น, หนาว. (ป.).
• สีต-    -ตะ- ว. เย็น, หนาว. (ป.).
• สุต    สุตะ-, สุดตะ- ก. ได้ยิน, ได้ฟังแล้ว. ๑ สุด น. ลูกชาย (มักใช้เป็นส่วนท้ายของสมาส). (ป., ส.).
• สุต-    ๒ สุตะ-, สุดตะ- ก. ได้ยิน, ได้ฟังแล้ว.
• สุติ    ๑ น. การไหลไป. (ป.; ส. สฺรุติ). ๒ น. การได้ยินได้ฟัง; ขนบธรรมเนียม; เสียง. (ป.; ส. ศฺรูติ).
• สูต    น. ผู้ขับรถหรือนายม้าต้น, สารถี. (ป., ส.).
• สูติ    สู-ติ- น. การเกิด, กำเนิด, การคลอดบุตร. (ส.).
• สูติ-    สู-ติ- น. การเกิด, กำเนิด, การคลอดบุตร. (ส.).
• ส.ต.ต.    สิบตํารวจตรี